Άθελα ή σκόπιμα οι άνθρωποι έχουμε τη τάση να πληγώνουμε. Όταν νιώσουμε ότι μιλήσαμε ή πράξαμε λάθος συχνά μετανιώνουμε.

Πόσες φορές μετανιώσαμε γι αυτά που είπαμε ή πράξαμε. Πόσες φορές συγχωρήσαμε πραγματικά τον εαυτό μας.

Τα παιδιά μπορούν να υπάρξουν αδίστακτοι κριτές και να «τσακίζουν» τα νεύρα, την υπομονή, τη ψυχολογία ακόμα και τις αποφάσεις των γονέων τους.

Ο άμεσος αποδέκτης της δυσαρέσκειας, θυμού, πόνου μας και όλων των πιθανών καταστάσεων που μας αναστατώνουν είναι ο/η συντροφός μας.

Η συγνώμη με τη λιγότερη βαρύτητα. Λέμε συγνώμη όταν κάποιος μας κλείνει άθελα του το δρόμο και θέλουμε να περάσουμε...

Στο ξεκίνημα της πρότασης μας και χωρίς πρόλογο λέμε Συγνώμη και βάζουμε άνω τελεία. Συνεχίζουμε εκφράζοντας τα συναισθήματα μας και στη συνέχεια το σκεπτικό μας όταν πράτταμε.